Ik wilde een blog schrijven over de strategisch inzet van social media. Ook zat er een blog over Facebookpagina’s voor het MKB in de pen. Maar door opeenvolgende gebeurtenissen wil ik het ergens anders over hebben. Online is het tegenwoordig zo makkelijk om sociaal te zijn. Ik vergeet niemand zijn verjaardag meer, als ik in een update zie dat iemand ziek is, wens ik hem of haar beterschap, voorafgaand aan belangrijke gebeurtenissen kan ik mensen succes wensen en daarna nog eens vragen hoe het is gegaan. Ook zijn retweets zo verstuurd: ik zoek een baan, ik heb een vraag, ik heb iets te koop. Elkaar helpen door informatie te delen is het credo bij social media. Maar hoe zit dat in het echte leven?
Vallen en opstaan
De reden waarom ik dit blog schrijf is, vanwege een aantal voorvallen waarin de behulpzaamheid van de medemens absoluut tot een nulpunt daalde. Zo kwam ik een week geleden een parkeergarage inrijden en vanuit mijn auto – en op een afstand – zie ik een mevrouw met tassen in haar hand vallen. Er lopen meerdere mensen langs. Niemand helpt haar opstaan. En zelfs niemand vraagt hoe het gaat. Gelukkig staat ze op en loopt ze weer verder. Schijnbaar zonder moeite, dus misschien niets verzwikt of gebroken. Eenmaal dichterbij gekomen vraag ik of het met haar gaat. ‘Ja’, zegt ze. ‘Dankjewel. Het is toch gek; de tijd waarin we leven. Niemand kijkt op of om. Het is blijkbaar niet meer normaal om elkaar te helpen.’ Ik kreeg er kippenvel van. Het was net alsof ik iets heel bijzonders deed, maar natuurlijk was dat niet zo. Het was het allerkleinste en minste dingetje wat je kunt doen: vragen of het met iemand gaat.
Doorrijder
En vandaag zag ik weer iets waar ik écht steil achterover van sloeg. Op een rotonde verleent een auto geen voorrang aan een bromscooter. De man moet zo hard in de remmen, dat zijn scooter onder hem vandaan glijdt. De auto raakt hem niet, maar de man ligt wel met zijn been vast onder zijn scooter. Wat doet de auto? Die rijdt door! Ik zie de automobilist vanaf de rotonde nog over zijn schouder kijken. Hij is zich er dus wel degelijk van bewust dat er wat is gebeurd. Meerdere automobilisten zien het gebeuren. Ik ben de enige die uit de auto stapt en naar de brommerrijder loopt om de scooter van zijn been te trekken. Zijn spiegel ligt eraf. Gelukkig gaat het goed met de man. Verontwaardigd zeg ik ‘Dat die man gewoon verder rijdt!’. ‘Ach mevrouw, dit is niet de eerste keer dat ik dit meemaak.’
Sociaal vanuit luie stoel
Nu hoop ik niet dat dit blog overkomt alsof ik mezelf op de borst wil kloppen. Ik vind het gewoon erg frappant dat ik binnen twee weken twee keer een dergelijke situatie meemaak. En als ik dan op Facebook kijk of op Twitter naar retweets kijk, zie ik weer hoe graag we elkaar helpen. Ja, lekker makkelijk en lui vanuit onze stoel. Maar veel socialer dan dat zijn we helaas niet allemaal meer.
Hallo Maroesja,
leuk en herkenbaar blog, hoewel ik me afvraag of de mens niet altijd al een beetje lui van aard was en social media dat niet verergerd heeft.
Een leuke aanvulling op jouw blog is dat van Ebru Umar zoals ze dat schreef op de site van Social Media Wijs (zie link). Zij heeft het over de tegenstrijdigheid van social media.
Groet,
Thijs van de Reep
Hallo Thijs, dank voor je leuke reactie en de tip om het blog van Ebru Umar te lezen! Misschien is het wel waar dat we lui van aard zijn, net zoals dat we egocentrisch worden geboren, maar sociale vaardigheden is dan ook iets wat je vanuit opvoeding, onderwijs e.d. zou (moeten) meekrijgen en wat er blijkbaar ook weer langzaam uitslijt als je het niet onderhoudt.