Gelijk na mijn komst als manager van Ronald McDonald Huis Sophia Rotterdam in juni 2011 heb ik de activiteiten op de diverse social media nieuw leven ingeblazen. Ik ben ervan overtuigd dat ik langs die wegen het best kan werken aan bekendheid van en betrokkenheid bij het Huis. Want waar anders kan ik de buitenwereld laten zien hoe noodzakelijk ons Huis is voor het welzijn van onze gasten en hun gezinnen? Waar anders gaan (oud-)gasten met elkaar en met vrijwilligers en het management van ons Huis zo zichtbaar voor iedereen met elkaar in gesprek? Transparanter en ook kwetsbaarder kan het niet. Dat is het prachtige van social media.
Op zoek naar de grenzen
Ik ben op zoek naar twee grenzen. De eerste gaat over privacy bewaken van onze gasten en vrijwilligers. Wanneer deel je een bericht dat een gast zelf post op zijn eigen accounts? Wat deel ik op onze fanpagina, wat retweet ik? Alles mag, maar toch zijn daar grenzen. Ik denk ze goed aan te voelen, maar is dat zo?
De andere grens gaat over medeleven en geleefd worden. Want hoe kom ik zelf nog tot rust te midden van alle posts, links, tweets en groups? Het is ook allemaal zo leuk! Ik heb het idee, de arrogantie misschien, te denken dat ik alles in eigen hand moet houden. Dat de kracht juist in dat persoonlijke zit. Facebook maken we al vanaf het begin echt met elkaar, dat regisseer ik voor zover mogelijk. Voor LinkedIn kan dat deels ook gelden, maar bij Twitter ervaar ik het anders.
Een thuis ver van huis
Zo is een Ronald McDonald Huis het best te omschrijven. Dat geldt ook voor het Ronald McDonald Huis Sophia Rotterdam. Ouders kunnen hier dicht bij hun (ernstig) zieke kind zijn, zo vaak op bezoek gaan als ze willen en de nodige zorg en troost bieden. Een ziekenhuisopname kan voor een kind een ingrijpende gebeurtenis zijn. Het Ronald McDonald Huis Sophia Rotterdam heeft 34 kamers waar ouders en broertjes en zusjes van zieke kinderen tijdelijk hun thuis van maken.
Ouders zorgen in ons Huis voor hun eigen gezin. Net als thuis doen zij hun eigen boodschappen, koken zelf en maken hun eigen kamer schoon. Het Huis wordt geleid door een klein managementteam van vier personen. Het zijn echter de 150 vrijwilligers die 365 dagen per jaar het Huis draaiende houden. Zonder hen zou het Ronald McDonald Huis niet kunnen bestaan.
Kippenvel?
Jeroen, Silvia en Femke Stolk
Zit u al met kippenvel na het lezen van bovenstaand verhaal over het Ronald McDonald Huis? Nee, niet echt? Ik ook niet. U wordt vast wel geraakt als het stukje tekst vergezeld gaat van een mooie foto van een gezin, of als een ervaringsdeskundige zelf een verhaal vertelt.
Jeroen en Silvia Stolk (dochter Femme)
Lieve mensen van het rmcd huis wij zijn thuis, we zijn gelukkig en we zijn trots.
Trots op onze dochter maar ook trots om jullie allemaal te hebben mogen leren kennen. Bedankt voor jullie steun………… (lees verder op Facebook)
https://twitter.com/#!/stolkjeroen @sophiarotterdam was vandaag weer ff bij jullie, warm gevoel mooie decoratie op de entree deuren complimenten.
(Oud-) gasten en hun naasten, vrijwilligers, management en sponsors, met elkaar bouwen we het verhaal. Het verhaal dat zo puur en oprecht is, dat gaat over mensen en hun emoties. Door hun verhalen gaat dat leven.
Wel of niet vragen om giften?
Ik aarzel om op social media te vragen om giften. Ik denk dat het vanzelf volgt uit de betrokkenheid die we creëren. Hoe denkt u daarover?
Het Huis ontvangt geen subsidie en is dus afhankelijk van giften en donaties. Onze gasten betalen €15,- per nacht per kamer, lang niet genoeg om de hele exploitatie kostendekkend te krijgen. Het kost € 500.000,- per jaar om het Ronald McDonald Huis in Rotterdam te exploiteren. Daarvan komt circa € 150.000,- binnen aan bijdragen van de ouders. Met ruim 10.000 overnachtingen per jaar, moet zo’n €35,- per overnachting aan sponsorgelden en donaties binnenkomen.
En zie daar weer de kracht van social media. Via www.mijnronaldmcdonaldactie.nl is oud-gast Jeroen Stolk gestart met fondsen werven voor HomeRide 2012. Via Twitter, Hyves en Facebook probeert hij, met behulp van likes en retweets, geld in te zamelen voor Challenge 4 Femme. Kijk, retweet en doneer via de website.
Toch maar de onvermijdelijke vraag…….
Vanzelfsprekend zijn we op zoek naar meer vrienden, fans, volgers, retweets èn donateurs/sponsors. Doet u mee? Stort u bijdrage op 50.00.57.575 o.v.v. socialned.nl
Bedankt, namens Jeroen, Silvia, Femme en alle andere gasten van ons Huis.
Links:
Website: Ronald McDonald Huis Sophia Rotterdam
Twitter: @sophiarotterdam
Facebook: www.facebook.com/rmhsophia
Linkedin: zoek op Ronald McDonald Huis Sophia Rotterdam (groep)
Goed stukje over het gebruik van sociale media heb je geschreven. Ook dat stukje over het vragen van giften via sociale media. Denk als je aandacht vraagt voor sponsering via de sociale media dit van tijd tot tijd best kan. Zolang het niet te vaak is.Ook het deel van de kosten van het Huis op jaarbasis voor mij werkt cijfers altijd wel beter dan weet je een beetje wat zo nodig is.
Op facebook zou b.v. een link kunnen komen (als die er al niet is) om de mogelijkheid voor sponsering.
Twitter is wat lastiger maar zo af en toe een link naar sponsering kan wel daar alleen een gift vragen zonder wat uitleg is te weinig.
Persoonlijke verhalen van mensen werkt wel het beste, en daar is de web site en facebook prima voor.
Hartelijk dank voor je reactie. Een link op de facebook pagina naar sponsoring vind ik een goede suggestie. Bijvoorbeeld een button waarop je met een klik kan doneren. Door inzicht te geven in de cijfers of anderszins de behoefte van het Huis concreet te maken kunnen we donaties stimuleren. Ik zal een vragen aan Ronald McDonald Kinderfonds (de Nederlandse paraplu van de Ronald McDonald Huizen) of ze zoiets kunnen maken. Of heeft een lezer van mijn blog hiervoor een instructie?
Hallo,
Ik denk dat inderdaad persoonlijke verhalen het beste werkt om geld in te zamelen.
Ik denk ook dat de meeste ouders kunnen beamen dat het ontzettend fijn is om in het RMD huis te kunnen logeren als je kind in het ziekenhuis ligt.
Wij hebben tijdens de ziekteperiode van onze zoon Julian 7 weken in het RMD huis in Leiden gelogeerd en 1x een week en 1x een maand in het RMD huis in Rotterdam gelogeerd.
Wat mij betreft wil ik mijn verhaal wel met u delen wat u eventueel kunt gebruiken om reclame te maken.
Helaas is Julian op 11-12-2008 overleden (en zo hebben we de verhuizing in Rotterdam net niet meegemaakt)
Ik heb veel waardering gekregen voor mensen die zich inzetten voor organisaties als het RMD huis, het VOKK, de Kanjerketting, Kika enz enz…
Met vriendelijke groet,
Marisca Visser
Van uw reactie ben ik echt even stil. Dat u bereid bent om zo’n persoonlijk verhaal met iedereen te delen, omwille van het goede doel, geeft aan hoe noodzakelijk Ronald McDonald Huizen (en de andere doelen die u noemt) zijn. Bedankt! Uw reactie illustreert helemaal wat ik in het blog betoog. Graag maak ik dan ook van uw aanbod gebruik om naar uw verhaal te luisteren. Kunt u mij uw contactgegevens sturen via rotterdam@ronaldmcdonaldhuis.nl? Misschien kunnen we samen een mooie manier vinden om de ‘reclame’ te maken.
Iedereen die hier goede en originele suggesties voor heeft nodig ik uit om die kenbaar te maken.
Vanuit mijn achtergrond altijd – onder meer – bezig met de privacy, ook op social media. Dit soort persoonlijke, aangrijpende verhalen zijn nodig om aandacht te vragen voor sponsoring. Wat ik zo bijzonder mooi vind is dat ouders in heel veel gevallen bereid zijn hun persoonlijke verhaal te delen (vaak via blogs). Bezorgt me telkens kippenvel…ik ga dus voor de actie, doen jullie mee?
Fijn dat u ons Ronald McDonald Huis steunt. Juist de balans vinden tussen het delen van persoonlijke verhalen van gasten, door hun zelf dan wel via ons, en hun privacy is zo belangrijk. Daarom zullen wij nu ook social media beleid moeten ontwikkelen. Niet alleen voor het management van de huizen, maar ook voor de vrijwilligers en gasten.